کفی افشانده ام چون صبح لیک از ننگ بیکاری

چو شبنم آبرویی نیست اینجا چشم گریان را

براین محفل نظر واکردنم چون شمع می سوزد

تبسم در نمک خواباند این زخم نمایان را

به وحشت دسته می بندم شکست رنگ امکان را

به عرض ناز معشوقی کشید ازگریه کار من

سرشک آخر سرانگشت حنایی کرد مژگان را