به وحشت دسته می بندم شکست رنگ امکان را

براین محفل نظر واکردنم چون شمع می سوزد

تبسم در نمک خواباند این زخم نمایان را

کفی افشانده ام چون صبح لیک از ننگ بیکاری

به عرض ناز معشوقی کشید ازگریه کار من

سرشک آخر سرانگشت حنایی کرد مژگان را

نقاب از آه من بردار و چاک دل تماشاکن