نقاب از آه من بردار و چاک دل تماشاکن

به وحشت دسته می بندم شکست رنگ امکان را

به عرض ناز معشوقی کشید ازگریه کار من

سرشک آخر سرانگشت حنایی کرد مژگان را

حجابی نیست جزگرد نفسها صبح عریان را

غباری دیده ای دیگر ز حال ما چه می پرسی

شکست آیینه پرداز است رنگ ناتوانان را