نگاه آن به که بردارد ز ره خویش مژگان را

زگرد رنگ این گلشن ، نبود مکان برون جستن

به رنگ صبح آخر بر خود افشاندیم دامان را

ز بینایی ست از خار علایق دامن فشاندن

درین گلشن به این تنگی نباید غنچه گردیدن

چوگل یک چاک دل واشو به دامن کش گریبان را

مجو از هرزه طبعان جوهر پاس نفس بیدل