گواهی چون خموشی نیست بر معموره دلها

فریب سرمه نتوان داداین مژگان سیاهان را

رعونت مشکل است از مزرع ما سربرون آرد

که پامالی بود بالیدن این عاجزگیاهان را

سواد دلگشایی سرمه بس باشد صفاهان را

زشوخیهای جرم خویش می ترسم که در محشر

شکست دل به حرف آرد زبان بیگناهان را