توان زد بی تامل صد زمین و آسمان برهم

سواد دلگشایی سرمه بس باشد صفاهان را

زشوخیهای جرم خویش می ترسم که در محشر

شکست دل به حرف آرد زبان بیگناهان را

کف افسوس اگر باشد ندامت دستگاهان را

نشانها نقش بر آب است در معموره امکان

نگین بیهوده در زنجیر دارد نام شاهان را