دراین گلشن تسلی دادوضع سرو و شمشادم

که خط جوشیدودرساغرگرفت آن حسن میگون را

به امید چکیدن دست و پایی می زند اشکم

تنزل در نظر معراج باشد همت دون را

که یک مصرع بلند آوازه دارد طبع موزون را

به تسخیر جهان بی حس از تدبیر فارغ شو

نفس فرساکنی تاکی به مار مرده افسون را