که یک مصرع بلند آوازه دارد طبع موزون را

به امید چکیدن دست و پایی می زند اشکم

تنزل در نظر معراج باشد همت دون را

دراین گلشن تسلی دادوضع سرو و شمشادم

به تسخیر جهان بی حس از تدبیر فارغ شو

نفس فرساکنی تاکی به مار مرده افسون را

عروج جاه منع سفله طبعیها نمی گردد