عرض شوخی چه دهد ناله محروم اثر

جوش حیرت مژه سازد نگه آهو را

ما هم ازتاب وتب عشق به خود می بالیم

بر سر آتش اگر هست دمیدن مو را

تیغ بی جوهر ماکرد سفید ابرو را

بس که تنگ است فضای چمن از ناله من

بر زمین برگ ل از سایه نهد پهلو را