سرنوشتم نتوان خواند مگر در تسلیم

تیغ بی جوهر ماکرد سفید ابرو را

بس که تنگ است فضای چمن از ناله من

بر زمین برگ ل از سایه نهد پهلو را

توام جبهه خود ساخته ام زانو را

خاک گردیدم و از طعن خسان وارستم

آخر انباشتم از خود دهن بدگو را