به آفتاب رساندم دماغ زانو را

اگر به خوان فلک فیض نعمتی می بود

نمی نمود هلال استخوان پهلو را

دمی به یاد خیال تو سر فرو بردم

گرفته است سویدا سواد دل بیدل

تصرفی ست درین دشت چشم آهو را