دمی به یاد خیال تو سر فرو بردم

مکن به زشتی روجمع، زشتی خورا

اگر به خوان فلک فیض نعمتی می بود

نمی نمود هلال استخوان پهلو را

به آفتاب رساندم دماغ زانو را

گرفته است سویدا سواد دل بیدل

تصرفی ست درین دشت چشم آهو را