اگر به خوان فلک فیض نعمتی می بود

امل به رنگ کشیده ست خامه مو را

غبار آینه گشتی ، غبار دل مپسند

مکن به زشتی روجمع، زشتی خورا

نمی نمود هلال استخوان پهلو را

دمی به یاد خیال تو سر فرو بردم

به آفتاب رساندم دماغ زانو را