امل به رنگ کشیده ست خامه مو را

چه ممکن است نگرددکباب حیرانی

نموده اند به آیینه جلوه او را

به سینه تا نفسی هست ، مشق حسرت کن

غبار آینه گشتی ، غبار دل مپسند

مکن به زشتی روجمع، زشتی خورا

اگر به خوان فلک فیض نعمتی می بود