مکن به زشتی روجمع، زشتی خورا

به سینه تا نفسی هست ، مشق حسرت کن

امل به رنگ کشیده ست خامه مو را

غبار آینه گشتی ، غبار دل مپسند

اگر به خوان فلک فیض نعمتی می بود

نمی نمود هلال استخوان پهلو را

دمی به یاد خیال تو سر فرو بردم