نقش پا، کی کند از خاک تهی پهلو را

زخم تیغش به دل ز داغ ، مقدم باشد

پایه از چشم ، بلند است خم ابرو را

جبهه ما و همان سجده تسلیم نیاز

هدف مقصد ما سخت بلند افتاده ست

باید از عجزکمان کرد خم بازو را

در مقامی که بود جلوه گه شاهد فکر