باید از عجزکمان کرد خم بازو را

جبهه ما و همان سجده تسلیم نیاز

نقش پا، کی کند از خاک تهی پهلو را

هدف مقصد ما سخت بلند افتاده ست

در مقامی که بود جلوه گه شاهد فکر

جوهر از موی سر است آینه زانو را

نرمیده ست معانی ز صریر قلمم