جوهر از موی سر است آینه زانو را

هدف مقصد ما سخت بلند افتاده ست

باید از عجزکمان کرد خم بازو را

در مقامی که بود جلوه گه شاهد فکر

نرمیده ست معانی ز صریر قلمم

رام دارد نی تیرم به صدا آهو را

نغمه محفل عشاق شکست سازاست