پای اگر خواب کند چشم نخوانند او را

جهل باشد طمع خلق زسرکش صفتان

هیچ دانا زگل شمع نخواهد بو را

طبع دون از ره تقلید به نیکان نرسد

هستی تیره دلان جمله به خواری گذرد

سایه دایم به سر خاک کشدگیسو را

وحشت ما چه خیال ست به راحت سازد