وحشت ما چه خیال ست به راحت سازد

پای اگر خواب کند چشم نخوانند او را

هستی تیره دلان جمله به خواری گذرد

سایه دایم به سر خاک کشدگیسو را

ناله آن نیست که ساید به زمین پهلورا

بیدل از بال و پر بسته نیاید پرواز

غنچه تا وا نشود جلوه نبخشد بورا