سایه دایم به سر خاک کشدگیسو را

طبع دون از ره تقلید به نیکان نرسد

پای اگر خواب کند چشم نخوانند او را

هستی تیره دلان جمله به خواری گذرد

وحشت ما چه خیال ست به راحت سازد

ناله آن نیست که ساید به زمین پهلورا

بیدل از بال و پر بسته نیاید پرواز