کیست تا فهمد زبان بینوایان تو را

درگرفتاری بود آسایش عشاق و بس

آشیان از حلقه دام است مرغان تو را

سرمه از خاک شهیدان گر نینگیزد غبار

غیر جرم عشق در آزار ما آزردگان

حیله بسیار است خوی ناپشیمان تو را

طیلسان را از غبار خود به دوش افکندنست