که دید سایه در آفتاب تاخته را

تلاش ما چوسحرشبنم حیا پرداخت

عرق شد آینه آخر نفس گداخته را

حق است آینه ، ا ینجا ، خیال ما وتو چیست

به طبع کارگه عشق آتش افتاده است

کسی چه آب زند آشیان فاخته را

چوسود اگربه فلک رفت گرد ما بیدل