موج چون با یکدگر جوشیدگوهرمی شود

راه در چشم است گرد بر زمین ننشسته را

از شکسش دل نمی افتد ز چشم اعتبار

کس نمی خواهد ته پا شیشه بشکسته را

دل توان گفتن نفسهای به هم پیوسته را

غنچه ها در بستر زخم جگر آسوده اند

ای نسیم آتش مزن دلهای الفت خسته را