غنچه ها در بستر زخم جگر آسوده اند

کس نمی خواهد ته پا شیشه بشکسته را

موج چون با یکدگر جوشیدگوهرمی شود

دل توان گفتن نفسهای به هم پیوسته را

ای نسیم آتش مزن دلهای الفت خسته را

باکلام آبدارت کی رسد لاف گهر

بیدل اینجا اعتباری نیست حرف بسته را