اندیشه فال وهم زد و عمر نام کرد

دام ره است گوش صدای رمیده را

خالی ست بزم صحبت ما ورنه در میان

فرصت کجاست اشک ز مژگان چکیده را

گرد رم به دام نفس واتپیده را

گرداب را نشد خس و خاشاک عیب پوش

مژگان ندوخت چاک گریبان دیده را