همت فرهاد ما را سرنگونی می کشد

می دهداین برگ ، بوی غنچه اندیشه را

کم ز هول مرگ نبود غلغل شور جهان

نعره شیراست مطرب مجلس این بیشه را

ناخن خاریدن سرگر شمارد تیشه را

گر شود دشمن ملایم چشم لطف از وی مدار

مومیایی چاره ننماید شکست شیشه را