تا چند، بار دوش ، نمایی دو شاله را

هنگام شیب غافل از اسرار خودمباش

کیفیت رساست می دیر ساله را

عریانی توکسوت یکتایی است و بس

ناقص نبرد صرفه ز تقلیدکاملان

وضع گوهر طلسم گداز است ژاله را

آن شب که مه زسیرخطش آب داد چشم