آن شب که مه زسیرخطش آب داد چشم

تا چند، بار دوش ، نمایی دو شاله را

ناقص نبرد صرفه ز تقلیدکاملان

وضع گوهر طلسم گداز است ژاله را

گرداب بحر خجلت خود دید هاله را

خط پیش ازآنکه با لب او آشنا شود

حیران سرمه ساخته چشم پیاله را