درتپشگاه تمنا بی کمالی نیست صبر

رفته رفته می برد جوهرفروآیینه را

تارسدداغی به کف صدشعله می بایدگداخت

یافت اسکندر به چندین جستجوآیینه را

عرض جوهرشد شکست آرزوآیینه را

دل اگر در جهدکوشد مفت احرام صفاست

هم به قدرصیقل است آب وضوآیینه را