رفته رفته می برد جوهرفروآیینه را

صورت حالم پریشانتر ز جوش جوهر است

یادگیسوی که کرد آشفته گو آیینه را؟

گرچنین شرمت نگه را محومژگان می کند

تارسدداغی به کف صدشعله می بایدگداخت

یافت اسکندر به چندین جستجوآیینه را

درتپشگاه تمنا بی کمالی نیست صبر