تارسدداغی به کف صدشعله می بایدگداخت

یادگیسوی که کرد آشفته گو آیینه را؟

گرچنین شرمت نگه را محومژگان می کند

رفته رفته می برد جوهرفروآیینه را

یافت اسکندر به چندین جستجوآیینه را

درتپشگاه تمنا بی کمالی نیست صبر

عرض جوهرشد شکست آرزوآیینه را