عیار زر اگر می گردد از روی محک ظاهر

به هستی دست افشاندن کند دامن فشانی را

شررهای زمینگیرست هرسنگی که می بینی

تن آسانی فسردن سی کند آتش عنانی را

سواد فقر روشن می کند رنگ خزانی را

سراپایم تحیر در هجوم ریشه می گیرد

برآرم گر ز دل چون دانه اسرار نهانی را