شررهای زمینگیرست هرسنگی که می بینی

نفس باشد رگ خواب پریشان زندگانی را

خوشارندی که چون صبح اندرین بازیچه عبرت

به هستی دست افشاندن کند دامن فشانی را

تن آسانی فسردن سی کند آتش عنانی را

عیار زر اگر می گردد از روی محک ظاهر

سواد فقر روشن می کند رنگ خزانی را