ازگهرکیست برد شیوه غلتانی را

دم تیغ تو و خورشید به یک چشم زدن

عرصه صبح کند دیده قربانی را

جمع گشتن دل ما را به تسلی نرساند

خلق بروضع جنون محونظردرختن است

آنقدر چاک مزن جامه عریانی را

هرکه را چشم درین بزم گشودند چو شمع