تبسم چیده دامانت بنازم نازنینی را

شرر در سنگ برق خرمن مردم نمی گردد

مگراز چشمت آموزدکنون سحرآفرینی را

ز دل برگشته مژگانت تغافل بسته پیمانت

خروش ناتوانی می تراود از شکست من

زبان سرمه آلود است موی خویش چینی را

به کمتر سعی نقش از سنگ زایل می توان کردن