مگراز چشمت آموزدکنون سحرآفرینی را

در اقران می شود ممتاز هرکس فطرتی دارد

بلندی نشئه صاحب دماغیهاست بینی را

شرر در سنگ برق خرمن مردم نمی گردد

ز دل برگشته مژگانت تغافل بسته پیمانت

تبسم چیده دامانت بنازم نازنینی را

خروش ناتوانی می تراود از شکست من