شرر در سنگ برق خرمن مردم نمی گردد

زمانی جلوه آیینه کن خلوت گزینی را

در اقران می شود ممتاز هرکس فطرتی دارد

بلندی نشئه صاحب دماغیهاست بینی را

مگراز چشمت آموزدکنون سحرآفرینی را

ز دل برگشته مژگانت تغافل بسته پیمانت

تبسم چیده دامانت بنازم نازنینی را