آه از سیاهیی که نکرد آفتاب ما

صید افکن از غرور نگاهی نکرد حیف

شد خاک بر زمین سر دور از رکاب ما

صد دشت ماند ذره ما آن سوی خیال

زین قیل و قال در نفس واپسین گم است

خاموشی که می دهد آخر جواب ما

آسوده ایم لیک همان پایمال وهم