شد خاک بر زمین سر دور از رکاب ما

بر ما ستیزه در حق خود ظلم کردن است

آتش، تاملی که نگرید کباب ما

صید افکن از غرور نگاهی نکرد حیف

صد دشت ماند ذره ما آن سوی خیال

آه از سیاهیی که نکرد آفتاب ما

زین قیل و قال در نفس واپسین گم است