حیرت محضیم و بس گر واشکافی گرد ما

ما به هستی از عدم پر بی بضاعت آمدیم

باختن رنگی ندارد در بساط نرد ما

یک تامل چون نفس بر آینه پیچیده ایم

دفتر ما هرزه تازان سخت بی شیرازه است

کو حیا تا نم کشد خاک بیابانگرد ما

چون سحر بیهوده از حسرت نفسها سوختیم