چون سحر بیهوده از حسرت نفسها سوختیم

حیرت محضیم و بس گر واشکافی گرد ما

دفتر ما هرزه تازان سخت بی شیرازه است

کو حیا تا نم کشد خاک بیابانگرد ما

آتشی روشن نشدآخرزآه سردما

نسخه وحشت سواد چشم آهو خواندهایم

گر سیه گردد سراپا نیست باطل فرد ما