نسخه وحشت سواد چشم آهو خواندهایم

کو حیا تا نم کشد خاک بیابانگرد ما

چون سحر بیهوده از حسرت نفسها سوختیم

آتشی روشن نشدآخرزآه سردما

گر سیه گردد سراپا نیست باطل فرد ما

شعله راخاکستر خودهم کم ازشمشیر نیست

به که گیرد عبرت از ما دشمن نامرد ما