گر سیه گردد سراپا نیست باطل فرد ما

چون سحر بیهوده از حسرت نفسها سوختیم

آتشی روشن نشدآخرزآه سردما

نسخه وحشت سواد چشم آهو خواندهایم

شعله راخاکستر خودهم کم ازشمشیر نیست

به که گیرد عبرت از ما دشمن نامرد ما

چون جرس عمری تپیدیم وز هم نگداختیم