آتشی روشن نشدآخرزآه سردما

دفتر ما هرزه تازان سخت بی شیرازه است

کو حیا تا نم کشد خاک بیابانگرد ما

چون سحر بیهوده از حسرت نفسها سوختیم

نسخه وحشت سواد چشم آهو خواندهایم

گر سیه گردد سراپا نیست باطل فرد ما

شعله راخاکستر خودهم کم ازشمشیر نیست