کو حیا تا نم کشد خاک بیابانگرد ما

یک تامل چون نفس بر آینه پیچیده ایم

حیرت محضیم و بس گر واشکافی گرد ما

دفتر ما هرزه تازان سخت بی شیرازه است

چون سحر بیهوده از حسرت نفسها سوختیم

آتشی روشن نشدآخرزآه سردما

نسخه وحشت سواد چشم آهو خواندهایم