ز جوش باده می باید سراغ نشئه پرسیدن

به هرآتش که باشد سوختن دارد سپند ما

از آن چشم عتاب آلود ذوق زندگانی کو

غم بادام تلخی برد شیرینی ز قند ما

همان نیرنگ بیچونی ست عرض چون و چندما

اگر تا صانع از مصنوع راهی می توان بردن

چرا دربند نقش ما نباشد نقشبند ما