همان نیرنگ بیچونی ست عرض چون و چندما

از آن چشم عتاب آلود ذوق زندگانی کو

غم بادام تلخی برد شیرینی ز قند ما

ز جوش باده می باید سراغ نشئه پرسیدن

اگر تا صانع از مصنوع راهی می توان بردن

چرا دربند نقش ما نباشد نقشبند ما

چوشمع از جستجورفتیم تا سر منزل داغی