نیست چو التفات دل میکده تعلقی

آستر است ابره خلعت روز عید ما

گر فکند تبسمت گل به مزار عاشقان

بال سحرکشد نفس ازکفن شهید ما

آبله پایی نفس شد قدح نبید ما

ربشه تخم وحدتیم از تک وپوی مامپرس

صرف هزار جاده است منزل ناپدید ما