کی بود یارب که در بزم تبسمهای ناز

از غبارم پاک نتوان کرد دامان شما

پیکر من ازگداز یاس شد آب و هنوز

موج می بالد زبان شکر احسان شما

چشم زخمم سرمه گیرد از نمکدان شما

یکسرموخالی از پروازشوخی نیست حسن

صد نگه خوابیده درتحریک مژگان شما